Vandaag is het mijn laatste werkdag bij Beco. Hoewel ik terugkijk op een periode met veel mooie projecten, sympathieke klanten en fantastische collega’s, ben ik na ruim vijf jaar toe aan een nieuwe, duurzame uitdaging. Het streven naar een duurzame wereld blijft mijn drijfveer, alleen voortaan doe ik dat niet als consultant bij Beco, maar als zzp’er en als politicus. Meer...

In het jaar 2035 ziet de wereld er een stuk vrolijker uit dan nu. Gebouwen zijn begroeid met groene planten, waardoor steden een stuk aangenamer zijn dan tegenwoordig. Energie halen we niet meer uit vervuilende kolencentrales maar uit de zon of de wind. Grondstoffen worden niet verspild, maar oneindig hergebruikt. De economie vaart er wel bij en kinderarbeid of extreme armoede komen niet meer voor.

Of dit optimistische beeld nu wel of niet werkelijkheid wordt, het is wél de toekomstvisie die de 400 auteurs van het boek Duurzaam en Denken en Doen op papier zetten. De positieve kijk op het leven in 2035 is de uitkomst van een groot en uniek crowdsourcingproject dat opgezet is door prof.  Jan Jonker van de Radboud Universiteit in Nijmegen. Zelf heb ik aan dit project meegedaan als mede-auteur van het hoofdstuk economie en als lid van de kernredactie. Meer...

Door Annechien ten Brink
Je hoort het steeds vaker: ‘We moeten voor een aanbesteding aantonen dat we duurzaam zijn’ of ‘we willen aan de buitenwereld laten zien dat we iets met MVO doen,’ of ‘we willen dat duurzaamheid onderdeel wordt van onze DNA’. Maar de hamvraag blijft: hoe doe je dat? Als je de markt opgaat om te shoppen naar een duurzaamheidsysteem word je overspoeld door instrumenten, labels en methodieken. Je betreedt een ondoordringbare jungle aan mogelijkheden die allemaal claimen de beste te zijn.

Zowel koplopers als beginners op het gebied van duurzaamheid worstelen hiermee. Een instrument of methodiek om duurzaamheid te borgen in de organisatie zorgt niet automatisch voor meer zichtbaarheid of het binnenhalen van een aanbesteding. Andersom geldt ook dat een instrument dat MVO zichtbaar maakt nog niet hoeft te leiden tot het degelijk verankeren van duurzaamheid in de organisatie. Meer...

Na twee maanden hard nadenken is nog volslagen onduidelijk  hoe de toekomst van duurzaam inkopen eruit zal zien. Dat blijkt uit het eerste voortgangsbericht van de werkgroep die zich heeft voorgenomen nog voor de zomer daarover een advies op te leveren. Daarom zal ik in deze weblog alvast wat suggesties doen; misschien heeft de werkgroep er wat aan. 

In het voortgangsbericht staat: ‘Het advies wordt een advies op hoofdlijnen, dat lef, ambitie en vertrouwen uitstraalt. Het advies zal een omvang kennen van maximaal 15 pagina's. De strekking van het advies is om de weeffouten uit het huidige beleid te halen en de goede elementen te behouden. De nadruk komt te liggen op innovatie, verduurzaming (de procesaanpak) en total cost of ownership. Zowel milieu als sociale duurzaamheid komen in het advies aan bod.’ Meer...

De laatste tijd krijg ik steeds meer de kriebels van al die ‘jonge honden’ die duurzaamheid in hun bedrijf willen ‘promoten’, streven naar ‘draagvlak’ voor energiebesparing en die hun bazen ervan willen overtuigen hoe ‘leuk’ duurzaam ondernemen wel niet is.

Het laatste nummer van duurzaamheidsvakblad P-Plus portretteert er een paar: ‘Ze zijn jong en daadkrachtig. Duurzaamheid? Daar krijgen ze energie van. Met confronterende acties en opvallende communicatie motiveren zij hun collega’s om mee te gaan. Met hun jeugdig enthousiasme zijn ze een katalysator voor verandering in hun bedrijf.’ Meer...

Het lijkt erop dat critici van duurzaam inkopen zó hun best doen om alle nadelen ervan te benadrukken dat ze uiteindelijk het kind met het badwater weggooien. Het begon allemaal met een tamelijk neutraal onderzoekje van KMPG naar de knelpunten van het beleid, maar inmiddels bepleiten de Tweede Kamer-fracties van PVV en VVD al in stoere taal voor het afschaffen van duurzaam inkopen. Wat ging er mis?

Oppervlakkig gezien leken de conclusies van het KPMG-onderzoek vernietigend: duurzaam Inkopen levert onvoldoende innovatie op, leidt tot prijsstijgingen en benadeelt kleine bedrijven. Maar wie het rapport goed leest, ziet dat de werkelijkheid wat genuanceerder is. Meer...

In winkels waar ze breekbare prullaria verkopen zie je weleens bordjes hangen: ‘breken is betalen’. Niet zo dom van die middenstanders, want je wordt er toch wat voorzichtiger van. Je zult het maar meemaken: je draait je nietsvermoedend om, hoort gerinkel en het volgende moment zit je opgescheept met een in gruzelementen gevallen, veel te dure karamieken tuinkabouter. Maar wat doe je als het stampvol is in zo´n winkel en in het gedrang sneuvelt er een decoratief glazen hertje? Wie draait er dan op voor de schade? Iedereen? Niemand? De winkelier zelf? Dat wordt ruzie.

Precies op dit probleem promoveert op 17 december Miriam Haritz aan de Universiteit van Maastricht. Alleen is haar onderzoeksgebied niet een overvol boetiekje maar de aarde zelf, in plaats van naar kapotte tuinkabouters kijkt ze naar klimaatverandering, en haar ´breken is betalen´-bordje bestaat uit het Voorzorgsprincipe zoals dat in 1992 vastgelegd is in het Verdrag van Rio. De hamvraag: wie draait er op voor schade door klimaatverandering? Meer...

Hoe ziet een duurzame economie er eigenlijk uit? In het economie-hoofdstuk van het ambitieuze crowdsourcingproject OCF2 stellen we enkele fundamentele vragen over verschillende economische kernbegrippen, zoals eigendom, productie en solidariteit tussen generaties. Voor een echt duurzame economie zullen we in 2035 wellicht anders tegen dit soort zaken aan moeten kijken dan nu. Het felst lijkt de discussie over groei. Is economische groei nou wenselijk of juist niet? De meningen zijn verdeeld.

Het streven naar economische groei lijkt in de huidige samenleving een heilig mantra te zijn geworden. ‘Stilstand is achteruitgang.’ Als we de verdeling van de rijkdom even buiten beschouwing laten, betekent economische groei dat iedereen gemiddeld ieder jaar een beetje rijker wordt. En omdat geld moet rollen, leidt dat onontkoombaar tot meer consumptie van vlamnieuwe breedbeeldtelevisies, smakelijke hamburgers, hippe mobieltjes, mooie kleren en buitenlandse vakanties. Meer...

'Het huidige overheidsbeleid is de T-Ford van duurzaam inkopen.' Deze stelling had ik vandaag willen verdedigen op het congres van de Vereniging van Milieuprofessionals in Den Bosch. De geplande paneldiscussie met inkopers en marketeers ging jammer genoeg niet door, maar wie digitaal op deze stelling wil reageren is van harte welkom! Meer...

Het ‘voorzorgsprincipe’ houdt in dat gebrek aan kennis nooit een excuus kan zijn om bij schadelijke effecten achteraf je aansprakelijkheid te ontlopen.  Dat geldt net zo goed voor tabak en olie als voor financiële dienstverlening.

Het voorzorgsprincipe is vastgelegd in het verdrag van Rio (1992): ‘als er kans is op serieuze of onomkeerbare schade, dan mag het gebrek aan volledige wetenschappelijke zekerheid niet gebruikt worden als reden om maatregelen uit te stellen.’ Het principe is vooral bekend in de wereld van  gezondheidszorg en milieu, waar ingrepen in complexe systemen resulteren in onvoorspelbare effecten. Meer...