Bij mijn weten heb ik nooit eerder meegedaan aan een ‘crowdsourcing-project’, maar vandaag is het zover. Vanmiddag vindt in Den Haag de aftrap plaats van Our Common Future 2.0 en ik ben erbij! Doel van het project is met `tussen de twee- en driehonderd mensen in korte tijd een inspirerende visie te ontwikkelen op de maatschappij van morgen’. OCF2 moet een vervolg zijn op het legendarische VN-rapport Our Common Future van Brundtland, dat de term duurzame ontwikkeling voor eens en altijd op de kaart zette.
Het OCF-project behandelt 19 thema’s, waaronder afval, energie, mobiliteit, water en spiritualiteit. Denkend aan Bill Clintons slogan It’s the economy stupid heb ik me ingeschreven voor het thema economie.
Tegenwoordig zijn veel duurzaamheidsadepten ervan overtuigd dat duurzaamheid een voorwaarde is voor economische groei op lange termijn, maar mensen die sceptisch staan tegenover duurzame ontwikkeling roepen vaak dat duurzaam duur is.
Misschien hebben ze allebei gelijk. Als grondstoffen uitgeput zijn, de oceanen leeggevist, de bossen gekapt en de atmosfeer verziekt dan lijkt economische groei mij een onhaalbare kaart. Zo bezien is duurzame ontwikkeling een essentiële voorwaarde voor welvaart.
Maar de sceptici hebben ook wel een punt. Dubbel glas is duurder dan enkel glas en zonnepanelen verdien je niet gauw terug. En als je productiemedewerkers in derde wereldlanden een fatsoenlijk loon wilt betalen ben je flink duurder uit dan als je gebruik maakt van onderbetaalde kinderen. Duurzaamheid kost dus inderdaad geld.
Hoe je het ook wendt of keert: economische groei en duurzame ontwikkeling zijn nauw met elkaar verbonden. Je kunt maar beter duurzaam werken, dat is goed voor de economie. Of andersom: je kunt maar beter welvarend zijn, dat is goed voor de duurzaamheid. It’s the economy stupid!